De E10 van begin tot eind rijden: tunnels, bruggen en het echte tempo van de dag

Ik had, voordat ik hierheen kwam, gelezen dat de E10 “de enige weg is die je nodig hebt.” Dat klopt technisch gezien - hij verbindt elk eiland uit deze gids, van Å i Lofoten aan het ene uiteinde tot de poort bij Narvik aan het andere - maar het vertelt je niets over hoe een dag hem daadwerkelijk rijden aanvoelt. Ik wil dat deel vastleggen voordat het vervaagt tot één enkele herinnering aan tunnels en fjorden, want het tempo van deze weg verraste me meer dan het landschap dat deed, en ik had aangenomen dat het landschap het hele verhaal was.

De weg is korter dan hij lijkt, en langzamer dan hij lijkt

Op een kaart legt de E10 door de hoofdeilanden geen enorme afstand af. In de praktijk heb ik hem geen enkele keer met de snelheid gereden die een vergelijkbare afstand thuis zou kosten. Tussen de bruggen die Vestvågøya, Flakstadøya en Moskenesøya verbinden, de tunnels die door de bergen snijden die anders een deel van deze route onmogelijk zouden maken, en het pure aantal plekken dat de moeite van een stop waard is, werd een “korte” rit routinematig een halve-dag-gebeurtenis. Ik hield op met rijtijd in kilometers begroten en begon het in stops te begroten, wat hier een beter systeem is dan waar ik ook maar gereden heb.

Tunnels die je ophoudt op te merken, tot het moment dat je dat niet meer doet

De tunnels zijn het onderdeel waar niemand het over heeft, tot je in eentje zit. Sommige zijn lang, schemerig en kaal; een paar hebben dat vreemde, bijna-onderwatergevoel van onder een fjord door rijden in plaats van eromheen. Na de eerste twee of drie hield ik op ze als bijzonder te registreren - en dat is precies het moment waarop ik zou aanraden alert te blijven, aangezien een verlichte tunnel na fel daglicht buiten iets met je ogen doet dat een paar seconden kost om aan te wennen, en dat is niet het moment om je telefoon te checken voor de route.

De bruggen, en waarom ik er steeds stopte

De bruggen tussen de eilanden zijn waar ik het meeste ongepland stopte. Niets eraan is ontworpen als “uitkijkpunt,” maar de nadering naar verschillende ervan - vooral rond Gimsøy en richting Flakstad - opent zich op precies het soort wijd-water-uitzicht met bergen op de achtergrond waar deze archipel om bekendstaat, en ik vond het moeilijk om erlangs te rijden zonder de eerste de beste berm of parkeerstrook te pakken. Als er één advies is dat ik iedereen zou geven die deze rit voor het eerst maakt, is het om de dag niet zo strak in te plannen dat deze ongeplande stops onmogelijk worden. Ze waren, meer dan eens, het beste deel van de dag.

Rustplekken, brandstof en de plaatsen ertussenin

Brandstof en eten liggen hier verder uit elkaar dan ik verwachtte, en ik raakte in de gewoonte om bij te tanken wanneer ik door een plaats met een pompstation kwam, in plaats van te wachten tot de tank bijna leeg was - Leknes en Svolvær waren de twee plekken waar ik het meest op steunde, als de grootste plaatsen langs het stuk dat ik reed. Kleinere dorpen zoals Ballstad en Ramberg hadden minder voorzieningen, maar waren hoe dan ook een langzame doorrit waard, aangezien enkele van de meest fotogenieke havensferen niet bij de beroemde stops lagen, maar bij deze rustigere plekken ertussenin.

Het stuk richting Å, en de terugkeer

De E10 helemaal tot zijn letterlijke einde rijden, bij Å i Lofoten, voelde als een kleine ceremonie op zich - de weg houdt gewoon op bij een cluster bewaard gebleven vissersgebouwen en de open zee erachter. Ik had niet verwacht dat dat betekenisvol zou aanvoelen, maar er zit iets verhelderends in een weg die een echt eindpunt heeft in plaats van gewoon weg te vloeien in een kruispunt. Reine en Hamnøy, een stukje terug op de weg, zijn de dorpen die ik uiteindelijk het meest heb gefotografeerd, en ik begreep meteen waarom ze in bijna elke foto van deze archipel opduiken.

Wat ik anders zou doen aan hoe ik de dag plande

Als ik dit opnieuw zou doen, zou ik meer speling inbouwen dan ik deed. Mijn fout was niet de afstand onderschatten - het was aannemen dat, omdat de weg er kort uitzag, de dag dat ook zou zijn. Tussen tunnels waar ik voorzichtiger reed dan gewoonlijk, bruggen waar ik niet kon weerstaan te stoppen, en dorpen die “erdoorheen rijden” veranderden in een uur durende stop zonder dat ik het merkte, vraagt de E10 om een losser schema dan de meeste wegen van deze lengte zouden vragen. Het weer speelde ook een rol - een heldere ochtend werd op meer dan één dag tegen vroeg in de middag bewolkt, wat zowel de rijomstandigheden veranderde als wat de moeite van een stop waard was.

Op de avond dat ik van plan was rechtdoor te rijden, kwam ik in plaats daarvan geparkeerd te staan bij Kabelvåg, nadat ik had besloten dat het licht te goed was om door te blijven rijden. Die beslissing leidde, bijna per ongeluk, tot het boeken van een noorderlichttour vertrekkend vanuit het nabijgelegen Svolvær later diezelfde nacht - het soort planwijziging die deze weg lijkt uit te nodigen in plaats van te weerstaan. Op een heldere, rustigere avond eerder in de reis was ik ook op een zeearend- en natuursafari uitgegaan, wat betekende dat nog een dag waarop het “rijden”-deel van de dag eerder eindigde dan gepland, ten gunste van het water op gaan in plaats daarvan.

Wat ik iemand zou vertellen die dit voor het eerst doet

Plan de E10 niet als een doorreisroute tussen bestemmingen. Plan hem als de bestemming zelf, met ruim ingebouwde stops, brandstof bijgetankt voordat je denkt dat het nodig is, en genoeg flexibiliteit in het schema zodat een ongeplande stop of een veranderd avondplan niet de rest van de reis verpest. Het is een weg die vertragen veel meer beloont dan welke route dan ook die ik voor aankomst las, deed vermoeden.